Drukowanie cyrylicą

Wprowadzenie nowego rodzaju alfabetu do druku nie było sprawą prostą, jednak udało się to sprawnie przeprowadzić. Wraz z rozwojem sztuki drukarskiej bardzo szybko wprowadzono również czcionki cyrylickie i głagolickie w Europie. Pierwsze drukarnie głagolickie powstawały w Wenecji już pod koniec XV wieku, a więc praktycznie jednocześnie w stosunku do tradycyjnej i typowej na tym obszarze łacinki. Innym miejscem było miasto Senj w Chorwacji. Również w Polsce bardzo szybko zdano sobie sprawę z potrzeb wyznawców prawosławia, którzy nie znali alfabetu łacińskiego. W Krakowie wydawał Szwajpolt Fiol, który jako pierwszy w Europie wydał książki drukowane cyrylicą. Wydano tu również pozycje w świętym języku liturgicznym Słowian – starocerkiewnosłowiańskim nazywanym skrótowo scs-em. Następną po drukarni krakowskiej była Czarnogóra. Już w XVI wieku drukowano pozycje w języku ruskim w czeskiej Pradze. Istniał duży rynek zbytu, dlatego szybko zaczęły powstawać tego typu obiekty. W samej Moskwie pierwsza drukarnia powstała dopiero w połowie XVI wieku za sprawą cara Iwana Groźnego. Z tej oficyny powstało również drukarstwo na Ukrainie. Poza świętymi księgami stopniowo wprowadzano również świeckie pozycje. Podczas reform w Rosji car Piotr Wielki zamienił cyrylicę na prostszą w obsłudze grażdankę, ale tylko w pismach świeckich. Ułatwiło to drukarzom pracę. Powoli na największy ośrodek rosyjskiego druku wyrastał Petersburg, do którego w XVIII wieku przeniesiono stolicę imperium rosyjskiego. W państwie carów brakowało swobody myśli i religii, dlatego wszystkie oficyny były kontrolowane odgórnie. Dopiero za czasów najsłynniejszej carycy zaczęły powstawać pierwsze prywatne wydawnictwa rosyjskie.