Historia druku

Mimo ilości książek i czasopism, które można by liczyć w miliardach, jeśli nie większych jednostkach, druk istnieje od stosunkowo niedawna. Związany jest ze sposobami odbijania materiałów i przenoszenia ich na odpowiednie podłoże za pomocą farby drukarskiej. Głównym problemem było wynalezienie odpowiedniego tworzywa, które mogłoby przyjmować farbę drukarską bez zniekształceń i zniszczeń. Do najważniejszych wynalazków w tej dziedzinie zalicza się wynalezienie papieru w Chinach około 100 roku n.e. Początkowo powielano materiały poprzez odbijanie napisów wyrytych w kamieniu. Prawdziwą rewolucją okazał się drzeworyt również wynaleziony w Chinach. Z kolei w starożytnym Egipcie i Babilonii odkryto stempel, który usprawnił powielanie najważniejszych dokumentów. Wzory przenoszono na specjalnych glinianych tabliczkach, które następnie wypalano w glinie. Od czasu do czasu udaje się archeologom odnaleźć takie kilkutysięczne zabytki pradruku. Potem odbijano w ten sposób również na papierze. Gdy Gutenberg dokonał wynalezienia druku tak, jak rozumiemy ten termin dzisiaj, dokonała się prawdziwa rewolucja. Od tej pory książka stała się powszechniejsza. Choć jej cena nadal nie należała do niskich, mogli ją skupować także mieszczanie i biedniejsza szlachta. Zaczęły powstawać gazety i periodyki, które umożliwiły dotarcie kulturze i informacjom o świecie bliskim i dalekim do najbiedniejszych. Słowo pisane można było powielić bardzo szybko i tanio, dlatego stawało się coraz ważniejsze w kształtowaniu opinii społecznej. Techniki zecerskie rozwijały się, wynajdywano specjalne czcionki, które pozwoliły na większą czytelność. W XX wieku zecerstwo tradycyjne stało się powoli wyparte przez DTP, które umożliwiło przygotowanie materiałów graficznych i technicznych w komputerze. Coraz częściej wykorzystuje się też druk cyfrowy.